Urhrak i Indlandshafi

Esjan á sunnudaginn

2007-04-20T15:23:00.000-07:00

Jæhja. Þá er maður kominn til landsins kalda.
Það nístir inn að beini.

Ég er bæði búin að vera niðurdregin yfir þessari heimkomu og sátt. Og nú er ég held ég bara endanlega sátt. Jájájájá.

Lífið er fagurt og ljúft.

Hver vill koma í Esjugöngu með okkur á sunnudaginn???

Geri ekki ráð fyrir að blogga meir hér.

0° C í Reykjavík

2007-04-17T02:22:00.000-07:00

Samkvæmt mbl.is er hitastig í Reykjavík nú núll.

Samkvæmt Guðbjörgu Lilju snjóaði þar í gær.

Samkvæmt flugmiða mínum verð ég þar á morgun.

Unaður.

Vorsins blómi

2007-04-16T12:49:00.000-07:00

Paris Paris í vorsins blóma.... Bakkar Signu svigna undan háskólastúdentum og um loftin svífa hvítir frjókornshnoðrar. Allt er svo undur krúttlegt.

Erum í góðri gistingu hjá henni Ernu okkar blessaðri sem er mannfræðiskjáta í skiptinámi. Ekki verra að vera svo gott sem í miðri París.......

Er að snæða Gullafæði. Snilligáfa mannsefnis míns í eldhúsinu kemur í veg fyrir að mér muni nokkurn tíman fara fram í eldamennsku. En ég nýt þó alltént góðs af þó kjaptur minn brenni og þarmar þrútni.

Á meðan að á dvöl minni stóð í sumarsólinni í Indlandshafi greip mig aldregi löngun til fatakaupa eður kaupa yfir höfuð. Þótti mér skömm að slíkum fjára þrátt fyrir að verð hafi verið lág. Þegar ég steig á Evrópska grund eður öllu heldur á grund HMs fauk féð úr fórum mínum. En það er bara gaman.

Vér ætlum að skella okkur á Arabíska testofu og reykja svosum eina vatnspípu.

Lúxemborg

2007-04-13T02:35:00.000-07:00

Nú erum við í hinnu eilífu sveitasælu í Lúxemborg. Það er ljúft og kalt.... þó að í gær hafi verið yfir 20 stiga hiti.
Við enduðum á að nenna ekki að fara upp á Piton de Neiges. Leigðum í staðinn bíl með Ylfu og Eika og kíktum á eldgosið mikla. Við sáum eldtungur renna niður í sjó með miklum gufugangi. Þetta var í þriðja skipti sem eldfjallið gaus á meðan að á dvöl okkar stóð.
Síðustu dagarnir á Reunion voru undarlegir. Ég neyddist til að borða að minnsta kosti tvo ísa á dag til þess að fara ekki yfir um af pirringi/þunglyndi eða ég veit ekki hverju. En það er ákaflega ljúft að vera komin til Evrópu í kuldann.
Höldum aftur til Parísar á morgun. Ætlum að hanga þar í hámenningunni í nokkra daga áðren við sameinumst lúsablesalegu eðli okkar á Íslandi.
Sjámst.

Piton de Neiges # 2

2007-04-05T03:15:00.000-07:00

Ég er með freknur á efri vörinni. Ég vissi ekki að slíkt væri fræðilega mögulegt en þannig er það nú samt.

Síðast þegar ég vissi var ég líka rauðhærð eða ljóshærð en alls ekki dökkhærð.

Einungis að vara ykkur við svo að þið þekkið mig nú örugglega aftur dúllurnar mínar.

Já, þá er það enn og aftur Reunion með öllum sínum háskólasjarma. Raunar ætlum við að halda til fjalla á morgun og reyna enn á ný við snjótindinn ógurlega, þar sem við eyddum áramótunum í ofsaveðri. Í þetta skipti verðum við í fylgd Íslendinganna Ylfu og Eika. Maður verður nú víst að æfa sig eilítið í íslenskum samskiptum svona rétt fyrir heimför.

Alltént.

Blesh.

How do you like Rodrigues?

2007-04-01T23:02:00.000-07:00

Rodrigues Rodrigues.... Færeyjar suðursins líkt og Gulli vill kalla hana... Og það er satt. Hér vöppum við um í kjarri og eldfjallagrjóti, um stokka og steina í Guðs grænni náttúrunni. Einhvurskonar blanda af Skotlandi, Íslandi og Færeyjum hér á ferð, með stöku pálmatrjám og kóralrifum til þess að krydda stemmninguna.

Fyrstu tvær næturnar sváfum við undir beru lofti við iðandi Indlandshafið. Það var svo ljúft svo ljúft. Svo ljúft að ég gat engan vegin sofið næstu tvær nætur á eftir inni á hótelherbergjunum, því þar var of heitt... rúmið of mjúkt... ég ekki nógu vel varin gegn moskítóflugum. ARG.

Hér er ferðamannaiðnaðurinn á byrjunarstigi. Rodriguesbúar eru þess vegna margir ákaflega spenntir og/eða forvitnir fyrir furðulegum hvítingjum eins og okkur. Margir hverjir vilja spjalla og eru þá einkar áhugasamir um skoðun okkar á eyjunni þeirra og vilja að sjálfsögðu heyra að Rodrigues sé miklu fallegri og indælli en Máritíus (Rodrigues er undir stjórn Máritíus).

Í gær gekk kallaði á eftir okkur gamall maður. Hann var í miklu uppnámi og bað margsinnis Guð að blessa okkur. Hann talaði ekkert nema kreólsku, benti á skegg Gulla, tók í hendur okkar og endaði á að fella gleðitár. Mér skildist á endanum að hann teldi að Gulli væri Jesú Kristur. Það var merkileg upplifun.

Jæja. Ekkert varð um aprílgöbb í gær því að ég nennti ekki að vera frumleg.

Sjáumst eftir 16 daga.

Ledurblakan

2007-03-26T01:10:00.000-07:00

Eg upplifdi undursamleg kynni vid ledurbloku um helgina. Vid Gulli leigdum sem fyrr segir bil og runtudum ut um allt i gaer og i fyrradag. Vid forum medal annars i hinn indaelasta dyragard, thar sem matti hafa samskipti vid risaskjaldbokur og halda a krokodilsunga. Thad ljufasta af ollu voru tho ledurblokurnar. Aldrei hefdi mer dottid i hug ad thaer gaetu verid svona undursamlega mikil gerpi. Ein theirra var agaetlega ahugasom um okkur. Einna likust litlu hundspotti med vaengi og hekk hun a afturloppunum og naerdist a eplabitum. Skondnast var thegar hun sneri ser vid og hekk a framklonum tveimur og tonnunum til thess ad pissa. GNO hun var svo saet.

I gaer forum vid svo a fatamarkad sem a ser stad tvisvar i viku. Thar ma fa hin ymsustu gaedaklaedi a godum pris. Gulli fjarfesti i skyrtum og treflum a hagstaedum kjorum, thad eina sem eg festi kaup a var kebab nokkur, afar hagstaedur fyrir likamlegt og andlegt astand mitt a theirri stundu.

Her eru enska, franska og maritiuskreolska tolud sitt a hvad. Oft franska og enska i somu setningunni thannig ad madur veit eiginlega aldrei hvada tungumal madur a ad tala. Allt er akaflega indverskt einhvernvegin med kinverskum ahrifum.... Afar indaelt.

Thad er eitthvad svo undursamlega sumarfrislegt ad vera herna. Holdum afram til Rodrigue a morgun. Thad verdur enntha rolegra. Eyjan er i 600 km fjarlaegd hedan, 18 x 8 km ad staerd, 36.000 kreolaeyjaskeggjar. Ekkert ad gera nema ad hanga.

Flic en Flac

2007-03-23T02:17:00.000-07:00

Maritius er samkvaemt areidanlegum heimildum einn af tiu eftirsoknarverdustu afangastodum jardarinnar. Island er ekki a theim lista einhverra hluta vegna thannig ad vid tokum ekki mark a honum.

En alltent. Vid erum nu i strandarbaenum Flic en Flac a vesturstrond Maritiusar. Svo sem ekki merkilegt um ad litast her.... nema VA, hvitur sandur! Alveg hreint storkostlegt!! (Tharna var eg ad vera kaldhaedin.) En vid eigum nu reyndar eftir ad profa ad snorkla i sjonum her. Maske eru her aunhvurjar saetar skepnur ad sja nedansjavar.

Ver tokum naeturferjuna hingad i fyrradag. Thad var undarlega othaegileg stemmning um bord. Fullt folk innan um plebba og lelega thjonustu. Alveg hreint undursamlegt. En sem betur fer er eg akaflega umburdarlynd manneskja. Um kveldid voru haldnir magnadir tonleikar a undrahljodfaerid hljombord. Karl og kona sungu til skiptis ymsa goda songva a bord vid Guantanamera af mikilli innlifun. Thad skondnasta var tho naungi nokkur olvadur mjog sem lek a munnhorpu af miklum mod.

Vid aetlum okkur ad leigja bifreid um helgina og skoda okkur um eyjuna. A thridjudaginn fljugum vid svo yfir til Rodriguez thar sem vid aetlum ad eiga romantiska viku i paradis a hjara alheimsins.

Thar til sidar gott folk.

Sunnudagur

2007-03-19T01:55:00.000-07:00

Á hvurjum sunnudegi eiga sér stað útitónleikar við ströndina í St-Leu, sem er einn af hinum fjölmörgu bæjum við vesturströndina. Þar leika hin ýmsu bönd hina hefðbundnu Maloya tónlist við dans og drykkju viðstaddra.

Jean-Marie er reuniónskur rastaman. Ekki það að hann sé rastatrúar svo ég viti til. Hann er bara rastaman í útliti. Þrjátíu og átta vetra gamall hefur hann fés og fas manns á þrítugsaldri, þýðan róm og heillandi bros. Hann veður þar af leiðandi í ungu kvenfólki, en vill engum illt og er í mikilli sálarkreppu um árin sem líða og hina sönnu ást sem aldrei kemur. Hann er algjör gerpalingur.

Alltént. Jean-Marie hefur löngum boðið okkur Gulla á þessa St-Leu tónleika. Ófáum sunnudögum höfum vér eytt í fleti veltandi því fyrir oss hvort halda skuli til St-Leu, vitandi það að nóttinni myndum vér þurfa að eyða undir beru lofti og koma rotin heim. Ástand okkar hefur undantekningarlaust verið á þann veginn að við höfum á endanum "misst af rútunni".

Á síðastliðinn þriðjudag lofaði Guðlaugur Jean-Marie því hátíðlega að við myndum sannarlega drattast með honum til St-Leu næstkomandi sunnudag. "Hrmpf" hugsaði ég í gær. "Hrmpf, ég nenni því ekki". En ekki skal svíkja góða menn, þannig að við enduðum loks í rútunni og á þessum víðsfrægu tónleikum.

Þeir voru indælir tónleikarnir. Mikil fjölskyldustemmning. Lítil gerpaleg börn dönsuðu og hoppuðu við sviðið, indælt fólk dansaði sér til yndisauka. Hundar leituðu sér að kétbitum til að japla á. Já, það var ljúft.

Við ákváðum svo að húkka far heim. Einhvurra hluta vegna gjörðum við það í "hollum" (orð sem ég fyrirlít). Með þremur mismunandi bílum komumst við Gulli loks til Port, næstu borgar við St Denis okkar. Sérstaklega var síðasti bíllinn athyglisverður, en hann óku systur sem voru að koma frá dánarbeði föður síns og á leiðinni að tilkynna fjölskyldunni um lát hans.

Alltént. Er til Port var komið var klukkan farin að nálgast 23, og enginn hafði áhuga á að taka upp í bílinn sinn eitthvað skuggalegt fólk. Það endaði með því að við bjuggum um okkur í háu grasi í skjóli einhvurra vesælla hríslna við þjóðveginn og reyndum að sofa til morguns.

Við vorum étin lifandi af moskítóflugum en sváfum alltént betur en á horfðist og tókum fyrstu rútu heim kl 5 um morguninn.

Þannig var nú sagan sú.

Októberfest

2007-03-16T05:49:00.000-07:00

Halló.

Í gær hélt máritíski vinur okkar Christoph októberfest í tilefni nýrrar stöðu sinnar sem flugfreyja hjá flugfélagi Qatar. Hann fer fyrst til Máritíus að kveðja mömmu sína og pabba... hvílík einskær heppni fyrir okkur! Við munum troða okkur í máritískt fjölskylduboð í næstu viku, hvort sem þeim líkar betur eða verr.

Fólk spyr oss um heimkomu. Hún mun eiga sér stað hinn 18. dag aprílmánaðar. Þá munið þið bera augum sólbrún fés okkar og stælta kroppa.

Veit ei hvort það er við hæfi að tjá sig um það á bloggi að ég mun hljóta nafnbótina "gömul frænka" í október. Steinunn blessuninn smitaðist af óléttufaraldrinum hjá vinkonum sínum. Það er svo krúttlegt!

Rommflaskan góða hans Gulla reyndist ekki vera svo góð eftir allt saman. Hún bar keim af rotnum ananas, rommgerðarmanninum til einskærrar óhamingju. Hann átti þó alltént til aðra minni flösku blandaða vanillu, kanel, anís og fleira góðgæti. Hún er hreint ekki svo slæm.

Vildi óska að ég hefði eitthvað krassandi og sjúklega fyndið að tjá mig um. En nei. Sú er ekki raunin.

Drottins dýrðar dagur

2007-03-14T06:20:00.000-07:00

Í dag erum við Gulli búin að vera ódla dugleg. Við erum búin að sofa, vakna, liggja, hlusta á tónlist, sofa meira, vakna aftur, liggja lengur... Ég er líka búin að vera ódla dugleg að borða ís og gos og sætabrauð og appelsínur í morgunmat kl fjögur seinni partinn í dag. Það er gott að vera orðin stór og geta gert það sem mann langar til og borða það sem mann langar til. Ég fékk mér að sjálfsögðu ísinn í forrétt. Það var yndislegt. Ég spjallaði við hið indælasta fólk í leiðinni og þeim fannst ég barasta nokkuð indæl líka. Er það ekki fögur tilhugsun?

Ah, nú segi ég ekki æ æ æ æ æ, nú segi ég bara aaaaaaaaahhhh... - Hafið ekki áhyggjur gott fólk, verið hamingjusöm!

Og hún tilvonandi tengdamóðir mín átti stórafmæli í gær og við náðum ekki einu sinni að hringja í blessaða konuna! Skömm að þessu! Heil þér sextugri Fríður Hlín! HÚRRA HÚRRA HÚRRA HÚRRA!!!!!

Heeeeeeeellú!!

2007-03-13T07:39:00.000-07:00

Jæhja, þá erum vér búin að bera Trou de Fer augum, skýlaust! (Munið máske eftir myndunum af skýjunum frá því að við reyndum þetta síðast í vetur...)

Erum búin að njóta KULDANS í fjöllunum.... UNAÐUR. Ég ELSKA SKÝ OG ÞOKU. Það er besta veður sem hægt er að hugsa sér. Að sofa í tjaldi án þess að halda að maður sé í gufubaði. Að finna skella á sér kaldan gust. ÍSLAND ÉG ER AÐ KOMA!

Nei, bara rólegt gott fólk! Ég er ekki jafn hugsjúk og ég virðist vera. Nú er þetta allt að verða búið þannig að ég nýt síðustu viknanna til hins ýtrasta. Þetta er allt fallegt og gott.

Ætlum að skella okkur í kebab, billjarð og CYCLONE CAFE (skemmtistaðinn okkar) núna á eftir. Drekka dodo og rhum arrangé.... Það er Reunion í hnotskurn. Bara nokkuð indælt.

Þið eruð lemúragerpi.

Komin!

2007-03-09T22:07:00.000-08:00

Við erum komin til Reunion heilu á höldnu. Það er skondin tilfinning og afar undarleg. Hún Ylfa litla Íslendingurinn sem dvelur hér þessa önn er stödd á Máritíus sem stendur og hefur lánað okkur herbergið sitt á stúdentagörðunum til afnota. Það er ljúft.

Allt er hér afar öðruvísi og vestrænna. Glansandi strætisvagnar og kvenkyns strætóbílstjórar. Hér getur maður fengið sér það sem mann lystir að borða án þess að bryðja sandkorn með því.

Madagaskar er Madagaskar, Reunion er Reunion. Þannig er nú bara það.

Stefnum á að fara í göngu með Nilu og Marvin á morgun og á hinn. Heyrumst eftir það!

Blesh!

æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ

2007-03-07T01:54:00.000-08:00

Við erum sveitt í Tamatave.

Á morgun verðum við í loftræstri lúxusferju. Það verður magnað. Fyrsta flokks þjónusta, forréttir og eftirréttir, mjúk rúm, heitar sturtur.... Æ, hvursu indælt. Við munum njóta þess til fullnustu að vera smáborgarar.

Þetta er undarlegt, en samt ekki eins undarlegt og maður hefði haldið. Kannski er ég vaxin upp úr því að finnast undarlegt að tíminn skuli líða. Hvur veit. Ég er jú orðin svo fullorðin.... Átti alltaf eftir að tjá mig um það að hér á Madagaskar byrjaði ég að geta drukkið kaffi! Hvar mun þetta enda?

æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ æ

Svona er lifid

2007-03-03T02:29:00.000-08:00

Salama!

Dagarnir i Tana hafa snuist um ad eyda peningum i ad gera ekki neitt. Hvad getur madur svo sem annad gert i svona frii? Thetta er merkilegt. I raun vaeri haegt ad gera svo margt af viti fyrir peningana en thad virdist svo yfirthyrmandi ad madur fer bara og kaupir ser tvo isa a dag, fimm bjora, spilar billjard, bordar godan mat og ja.... Gerir ekki neitt af viti. En eg meina, madur er nu einu sinni i frii.

Thad er annars athyglisvert hvad samskiptin sem madur hefur vid innfaedda einkennast af miklu samviskubiti og "eg hefdi att ad...."-tilfinningu. "Andskotinn, hann svindladi a mer! Ae ae, eg hefdi nu att ad gefa henni meira..." "AE, eg hefdi nu att ad kaupa af henni, mig hefdi ekkert munad um thad...." Alltaf hreint er thetta svona.

I hvert skipti sem einhver Malgassari tekur okkur tali og er kammo vid okkur, fer madur osjalfratt i thvilika vorn og er afar kuldalegur i samskiptum. Thetta er einungis af thvi ad vid hofum laert af reynslunni ad folk er ekki kammo okeypis. Thad ser okkur ekki sem manneskjur heldur sem skjotfenginn groda. Thannig er thad bara, skiljanlega, eg myndi haga mer eins i theirra stodu.

Thetta er ekki indaelt, serstaklega thar sem eg hafdi stadid i theirri tru ad eg vaeri typan i ad kynnast nyrri menningu i gegn um folkid a stadnum. En alltaf laerir madur eitthvad nytt um sjalfan sig, tho eg geti ekki sagt ad eg hafi laert mikid um menningu Madagaskar a thessum tveimur manudum.

En ja, thad thydir ekki ad grata Bjorn bonda! Holdum til mots vid gomlu godu Tamatave a morgun. Baturinn aetti ad ollum likindum ad leggja ur hofn a midvikudaginn. Hitabeltisstormurinn virdist vera horfinn a braut.

Laet vita af mer adur en vid yfirgefum landid.

Ankarafantsika

2007-02-27T03:32:00.000-08:00

Ankarafantsika er litill kruttlegur thjodgardur med litlum kruttlegum naeturlemurum. Their heita microsebusar og eru minnstu lemurar i heimi. Vid forum i naeturskodunarferd og saum skondin naeturdyr. En microsebusarnir eru vissulega thau aldullulegustu dyr sem eg hef sed a aevi minni. Likt og litlir musarrindlar hengu their i trjanum og voru ad ollu leyti gerpalegir. GNO.

Thetta voru hinir ljufustu tveir dagar i fadmi natturu og lemura... Svafum i gudfubadstjaldi sem var ekkert allt of indaelt, en annars var thetta fugglkomid.

Sidustu nott eyddum vid i taxi broussinum (thad nefnast minibussarnir sem eru ferdamati her) a leidinni til Tana. Vid vorum buin ad bida eftir honum vid veginn i thrja tima i gaerkveldi og ekki let hann sja sig. Skyndilega kom ovedur mikid og tre hrundu yfir vegi med miklum latum. Vid skundudumst i skjol og orvaentum eilitid, en taxi broussinn let sja sig a endanum og vid keyrdum sudur i mestu thrumum og eldingum sem vid hofum ordid vitni ad til thessa.

Annars er vist "cyclone" buinn ad rida yfir Reunion. Niu slasadir samkvaemt sidustu frettum. Eflaust astaedan fyrir brjalaeda vedrinu i nott. Tha er bara spurningin hvort vid komumst yfir med batnum a rettum tima, eda verdum her vedurteppt.

Til hamingju med afmaelid Jon Pol!!!

2007-02-23T23:13:00.000-08:00

Jaeja!

Aetladi bara ad lata vita ad vid erum i lagi. Thad er ekki buid ad radast a okkur eda handtaka sidan sidast.

Vid erum a leidinni i thjodgard nokkurn, 150 km her fyrir sunnan. AEtlum ad fara ad leika vid lemurana. Their eru miklu indaelli en folk. Reiknum med ad koma til Tana um manadarmotin. Latum vita betur af oss tha.

TIL HAMINGJU MED AFMAELID JON POL!!!!!

Bömmer

2007-02-23T05:40:00.000-08:00

Veit ei hvað sagt skal annað en það að ég vil flýja burt frá þessari borg.

Við lentum í útistöðum við perra og gelgjur í gær. Okkur blöskraði fávitaskapurinn í perrunum á veitingastaðnum þar sem við borðuðum í gærkveldi og fórum ekki leynt með fyrirlitningu okkar. Það endaði með að einn þeirra settist hjá okkur og ræddi málin. Við sögðumst vera íslenskir blaðamenn að skoða kynlífsferðamannaiðnað á Madagaskar. Fengum að taka myndir af honum og allt.

Kallinum fannst hann æðislegur. Hann var sko búinn að búa í Majunga síðan '96 og var búin að gera svo margt fyrir þessa borg. Hann var bara æðislegur og hugsaði svo vel um allt fólkið og ég veit ekki hvað og hvað. Hann sagði við Gulla að hann væri of ungur til að skilja þetta og að ég ætti bara eftir að sjá til: eftir 20 ár myndi hann vera í sömu sporum.

Allavega. Ég nenni ekki að vera orðlöng um þetta. Ég endaði allavega á því að spjalla við nokkrar af stelpunum og var það afar lærdómsríkt. Sérstaklega í ljósi þess að allavega tvær af þeim fannst mér vera mun sjálfsöruggari en ég og mjög klárar með útpælda sýn á lífið. Ekki neinar undirlægjur þar á ferð.

Reyndar talaði ég við aðrar sem voru þeim mun skemmdari. Ein var öll út í marblettum. Við Gulla sagði hún að hún hefði labbað á hurð og við mig að hún væri með sjúkdóm... Veit ekki.

Æh æh æh. Við enduðum alltént með liðinu á bar og spiluðum billjarð við perrakallana og stelpurnar. Allt fór svo sem vel fram þar til einum kallinum tókst svoleiðis að gera mig bandbrjálaða sem er svo dæmigert fyrir mig, og lenti ég í slagsmálum við konuna hans (unga stúlku) sem réðst á mig. Var ég einkar tryllt.

Ég hef áhyggjur af þessari ofbeldishneigð minni. Hún á eftir að koma mér í koll ef ég næ ekki tökum á sjálfri mér... Ekki það að hún hafi ekki gert það í gær - sést best á því að ég er með stærðarinnar kúlu á kollinum núna.

Mér tókst að róa mig niður og settist með tveimur stúlkum sem ég tók tali. Það sem mér fannst indælast í gær var sú staðreynd að mér tókst að fá fjórar stúlknanna til þess að samsinna því að þessir kallar væru sjúklega óaðlaðandi og væru að vanvirða þær með því að notfæra sér fátækt þeirra. Mér fannst ég virkilega vera að ná til þeirra. Þegar leið á kvöldið gerði ég mér grein fyrir hinum illa sannleika. Það eina sem þessar stelpur höfðu áhuga á var að fá mig til að kaupa handa þeim drykki og sígarettur og svo átti ég að borga fyrir þær leigubílinn líka... Þær höfðu samsinnt öllu sem ég sagði til þess eins að græða á mér.

Ég hafði virkilegan viðbjóð á sjálfri mér og öllu þessu liði þegar ég kom heim í nótt og þegar ég vaknaði í morgun. Hver held ég eiginlega að ég sé að koma hingað og telja mig gáfaðri en alla aðra og vera svo undurgóð manneskja að ferðast um og njóta fegurðar landsins? Ég er ekkert nema viðbjóðsleg vestræn dekurrófa sem hefur allt til alls og ætlast til þess að "framandi lönd" veiti mér einhverskonar ævintýralega frelsistilfinningu. Þegar eina raunverulega (?) frelsið er í peningahafinu á Íslandi. Ég var virkilega að reyna að haga mér eins og einhver sálfræðingur við þessar stelpur/konur. Talaði við 38 ára gamla konu eins og hún væri 17 ára..... Er það ekki að setja sig á háan hest?

Markmið mitt í lífinu er að uppná yfirvegun Gulla. Hann á hrós skilið fyrir sitt óumræðilega jafnvægi og létta lunderni. Blessaður pilturinn.

Grunnþarfir mannsins eru mikilvægastar

2007-02-21T07:08:00.000-08:00

Halló.

Við erum nú fyrir norðan í hafnarborg að nafni Majunga eða Mahajanga.

Frá Tulear héldum við til Ambositra sem var hinn indælasti bær. Fólk var allavega alveg ótrúlega lítið að bögga mann, aldrei þessu vant. Reyndar gistum við eina nótt í gamla hótelherberginu okkar í Fianarantsoa á leiðinni. Deginum eftir eyddum við í heild sinni á rútustöðinni í að bíða eftir að minibussinn okkar fylltist. Það var áhugavert.

Í Ambositra gistum við í fjórar nætur á furðulegu hóteli. Einn daginn gerðumst við aktíf og leigðum hjól. Við hjóluðum um sveitina og hún var svo undur undur fögur. Dýrðlegt var þar um að lítast. Það var líka gott að komast í smákulda í hálendinu.

Svo var það Tana (eða Tananarive eða Antananarivo), höfuðborgin. Borg hinna 12 hæða. Ég fílaði hana. Við vorum á magnífæuðu hóteli uppi á einni hæðanna. Við höfðum magnað útsýni. Erum búin að bóka sama hótel aftur á leiðinni til baka. Reyndar er allt meira en helmingi dýrara í Tana en annars staðar. Hræðilegt að borga yfir 1500 íslenskar krónur fyrir eina nótt á hóteli.

Leiðin til Majunga tók heilan dag. Ódla flott á leiðinni og ótrúlegt sólarlag...
Okkur leist nú ekkert á þessa borg þegar við komum hingað. Virtist ákaflega dauð og óspennandi. Hmmm... hún er nú aðeins að vaxa okkur í augum núna held ég. Við lentum allavega á djammi í gær með öllum hvítingjaköllunum og ungu stelpunum. Alltaf jafngaman.

Annars er það augljóst að við Guðlaugur stöndum okkur æfinlega best í tveimur hlutum. Að gera ekki neitt og að eyða stórfé í að éta. Við eyðum morgnunum yfirleitt á hótelherberginu og förum svo tvisvar á dag út að borða á ekkert alltof ódýra staði Borgum yfirleitt um 1000 ísl kr fyrir máltíðina í heild sinni, sem er gífurlegur peningur... 20.000 ariary.

Alltént, gífurlega áhugavert blogg á sér hér stað greinilega. Við höldum áfram að sofa og éta, vonandi njótið þið ykkar í hversdagsleikanum ... og í Ástralíu Helgmunda mín ljúf og kær.

Gerpi

2007-02-12T06:59:00.000-08:00

Jaehja mannskepnur godar.

Skyndilega gjordum ver oss grein fyrir raunveruleikanum. Raunveruleikinn er sa ad eftir rett rumar 3 vikur verdum vid um thad bil ad stiga um bord i ferjuna aftur til Reunion. Thetta gerir thad ad verkum ad ver verdum ad velja og hafna um hvad vid viljum gera a thessum 3 vikum.

Erum buin ad hanga allt of lengi i Tulear og thar i kring. Holdum aftur inn i land i fyrramalid. Thar sem ad nu er regntimabil stendur litid annad til boda. Allir vegir fyrir sunnan ofaerir. AEtlum ad skella okkur til thorps sem heitir Ambositra og a ad vera mjog rolegt og fallegt. Svo aetlum vid ad takast a vid hina miklu hofudborg Antanarivo eda Tana. Thad verdur vonandi ahugavert.

Eg gaeti eflaust fraett ykkur um eitthvad gifurlega spennandi sem er ad gerast i lifum okkar.... Hmmm.... edur ei.

Vid erum annars vid hestaheilsu og lifid leikur vid okkur. Hlokkum til ad koma aftur til Reunion thar sem 4,5 litra rommflaskan sem eg gaf Gulla i jolagjof bidur eftir okkur stutfull af sitronum og ananas. Thad verdur magnifaed.

Eg sakna ykkar gerpin min.

Lúxus nútímatækni og fjölbreytts matarræðis

2007-02-09T07:04:00.000-08:00

Vér erum komin til baka í lúxusinn í Tulear. Hér er rafmagn allan daginn (ekki bara í 4 tíma á kveldin), hér er sturta í hótelherberginu okkar (að vísu köld, en lúxus miðað við að sækja hálfsaltað vatn í brunn og þvo sér með bolla upp úr fötu), og hér er hægt að BORÐA..... pizzur, ís, kínverskt..... (ekki bara fisk og bollasúpu), og hér er hið undursamlega internet sem tengir mann við umheiminn og leyfir manni að gleyma því um stund að maður sé staddur á hjara veraldar þar sem er ekki hægt að borða bæjarins bestu, álfheimaís og allt hið ljúffenga sem hið undursamlega Ísland hefur upp á að bjóða....

Vér erum sumsé búin að flatmaga í fiskiþorpum hér fyrir sunnan. Það hefur verið einkar notalegt og höfum við helst einbeitt okkur að því að vera kynþokkafull og aðgerðarlaus á ströndinni.

Við byrjuðum á áhugaverðri rútuferð til þorpsins Saint Augustin. Gulli komst ekki fyrir í rútunni þannig að hann var settur upp á þak, og þá vildu að sjálfsögðu við hinir útlendingarnir með okkar sérþarfir líka fara upp á þak.... Og það var magnífæd. Ríghaldandi sér á illa förnum malarvegi með þverhnípi á köflum sér við hlið. Nokkuð spennandi.

Saint Augustin er tsjillað pleis. Gistum á afar fjölskylduvænu "hóteli" þar sem dýr og börn lifðu og léku sér hvort innan um annað. Héngum þar í fjórar nætur. Skruppum einn daginn með litlum seglbát til enn minna fiskiþorps að nafni Sarondrano. Það er byggt á sandi innan um sandöldur... svo undurfagurt. Þar létum við eins og vesturlandabúar í baðfötunum okkar með snorkelgræjurnar. Mér fannst ég asnaleg, en hvað átti ég svo sem annað að gera af mér?

Frá Saint Augustin héldum við enn á ný með litlum seglbát til hins eilítið túristavænna Anakao. Þar hýstumst við í litlum rauðum bungalow alveg niður við sjó. Það var ljúft. Við komumst að því að við erum einkar hræðileg í augum barna á aldrinum eins til tveggja ára. Ekki það að börn hafi ekki farið að gráta áður við að sjá okkur, en þarna héldu sum þeirra að við ætluðum að ræna þeim og éta þau og öskruðu og grétu eftir því.

Í dag eyddum við deginum að mestu á seglbát á milli Anakao og Tulear. Ljúft. Ég er rauð og freknótt. Gulli er sykursætur eins og kanelsnúður.

Við höfum nú skilið við ferðafélagana okkar þýsku þau Marvin og Nilu þar sem líða tók undir lok dvalar þeirra. Þau voru indæl að ferðast með. Marvin er lítið gerpi og Nila er klár kvenskörungur. Við sameinumst þeim á ný á Reunion eftir mánuð.

Sæl að sinni.

Ketill

Vald hins reista lims.

2007-02-01T06:51:00.000-08:00

Tharf ad baeta orlitlu vid i sambandi vid vidfangsefni sidustu faerslu:

Vid Gulli gistum her a hinu agaetasta hoteli. Vid deilum staerdarinnar svolum med herberginu vid hlidina a okkur. I gaerkveldi aetladi eg mer ad njota naedis a svolum thessum i kveldsolinni. Er eg opnadi dyrnar bra ekki betur vid en svo ad thar satu i fadmlogum sjuskud hvit kona um fimmtugt og ungur myndarlegur svartur madur. Bra mer eilitid i brun vid thessa sjon. Eg fylltist ekki vidbjodi. Thvert a moti spurdi eg kurteislega hvort eg vaeri nokkud ad trufla og tviste svo um stund veltandi thvi fyrir mer hvort eg aetti ad lata thau oafskipt og halda til i kytru minni. Eg komst ad theirri nidurstodu ad hefdi thetta verid hid daemigerda "gamall hvitur kall - ung svort stelpa" hefdi eg hlammad mer tharna nidur bara til ad trufla sem mest. Thannig ad eg hlammadi mer nidur.

Gulli sa fyrir ekki alls kostar longu heimildarmynd i sjonvarpinu a La Reunion. Umfjollunarefni hennar var kynlifsferdamannaidnadur i Gambiu (vestanverdri Afriku). Til Gambiu halda a hverju ari fjoldinn allur af midaldra evropskum konum. Thar na thaer ser i ungan og skorinn "rastaboy" til ad hanga med a strondinni og lata stjana vid sig. Ad sogn Gulla voru thetta gegn um gangandi hollenskar, saenskar, thyskar konur a sextugs- og jafnvel sjotugsaldri, vel i holdum og reffilegar. Ungu mennina dreymir, likt og stulkurnar her, um fjarhagslegt oryggi og jafnvel rikisborgararett i evropsku landi. Sem gengur eflaust sjaldan eftir.

Thad merkilega eru manns eigin vidbrogd vid thessu. Manni thykir thetta nu soldid skondid.... er thad ekki...? Gomlu kellurnar bara ad lifa lifinu a gamals aldri... Flott hja theim ... eda hvad? Sorglegt ad sjalfsogdu. Hver er munurinn a kellingunum og kollunum?

Snyst thetta bara um vald hins reista lims sem vid aumar kvensur munum aldrei odlast og munum thvi aldrei getad ograd sakleysinu a sama hatt og karlmenn?

Mér er illt í mallakút......

2007-01-31T06:32:00.000-08:00

Æ æ æ hvað ég á bágt..... Mér hlaut að hefnast fyrir ad vorkenna Gulla ekki nóg þegar hann var veikur um daginn. Ég er búin að vera með magapínu í dag og það er ekki skéntlegt. Gulli er búin að vorkenna mér ódla en ég tel það vera samsæri, einungis til þess að núa mér því um nasir hvað ég sé illgjörn.

Hvað er annars efst á baugi...? Ég get með sanni sagt að það sé illur heimur og viðbjóðslegir evrópskir karlmenn. Þeir eru hér í hrönnum að láta eins og stórlaxar með ungar píur í kringum sig, og mig langar til að æla og kúka á þá alla í veikindum mínum.

Við fórum á skemmtistað í fyrradag. Vorum búin að fá okkur eilítið í glas og ákváðum að kíkja á klúbbalífið á Madagaskar. Þar inni voru um 90% gesta ungar píur í kynþokkafullum klæðnaði. Dansgólfið var sérstaklega áhugavert því þar var framan af ekki að sjá einn einasta karlmann, bara um 60-70 stykki fagurra fljóða. Af hinum 10% gestanna voru líklega 75% hvítir kallar, flestir komnir yfir fimmtugt, og svo einhverjir ungir Madagaskískir menn. Það vakti einnig athygli okkar að á meðan Gulli og Marvin skruppu á barinn reyndu hvorki meira né minna en þrír þessarra innfæddu drengja við okkur Nilu, en nákvæmlega ekki ein einasta af öllum stúlkunum, sem voru líklega langflestar í leit að ríkum evrópskum karlmanni, nálgaðist kærastana okkar.
Segir líklega mikið um hver hefur valdið til að taka fyrsta skrefið... eða kannski hvað Marvin og Gulli séu fátæklegir...

Þetta vekur sannarlega viðbjóð, en sennilega eru báðir aðilar að græða á þessu. Gulli ræddi við fólk um þetta á kaffihúsi í dag og kom þá í ljós að þetta vandamál hefði stórlega versnað á síðastliðnum þremur árum. Oj barasta.... það ógeðslegasta eru svo hinir fáu ungu menn sem stunda þetta líka. Myndarlegir töffarar um þrítugt með klámvæddan heila. Einn þeirra reyndi að yrða á mig í dag þar sem ég sat veikluleg með kókflöskuna mína. Ég gaf honum banvænt augnaráð og ranghvolfdi augum mínum framan í þennan fábjána.

Verður maður ekki að tjá sig um eitthvað sætt líka? Eðlurnar sem eru hér upp um alla veggi eru svo óhemju dúllulegar. Allskonar á litinn og ódla ódla gerpalegar. Við sáum eina háma í sig risastórt skorkvikindi um daginn, það var ekkert alltof falleg sjón.

Svo erum við líka búin að drepa einn sporðdreka sem var á vappi í kring um tærnar á mér. Einhver sporðdrekategund á að geta drepið manneskju á 10 mínútum. Við vildum ekki taka sénsinn þannig að Gulli stappaði á honum. Það var ótrúlega sorglegt. Eins skemmtilegt og það getur verið að ná að drepa moskítóflugurnar sem eru hér í tonnatali stútfullar af malaríu er það líkt og syndsamlegt að drepa svona fallegt dýr eins og sporðdrekinn er. Fullkomið sköpunarverk.

Verið sæl að sinni.

2007-01-29T05:44:00.000-08:00

Tulear: hiti og sviti...

Leiðin hingað: víðáttur og fjöll og tré og magnaður himinn sem hefur gert Gulla að óðum ljósmyndara. Hann er meira að segja búinn að kaupa sér ljósmyndaravesti sem hann gengur í öllum stundum. Það er jú ekkert indælla en að svitna vel.

Eftir Fianarantsoa héldum við til Ambalavao, lítils þrops í klukkutíma fjarlægð. Þar fórum við á nautgripamarkað og ég skemmti mér við að urra og gelta á lítil börn. Ég er nebbla búin að komast að því að eina leiðin til að komast af í landi þar sem maður er sífellt ofsóttur af börnum og leiðsögumönnum er að láta eins og hálfviti... Ekki það að ég kunni mér ekki hóf, en vissulega er það ákaflega skemmtilegt og þannig kemst maður í gott skap í stað þess að vera pirraður það sem eftir er dagsins.

Við kíktum í nokkurskonar þjóðgarð í Anja, skammt frá Ambalavao. Þar fengum við loksins að sjá lemúra. Þeir voru svo undursætir með svart og hvítröndótt skott, hoppandi um í trjánum og sumir með ungana sína á bakinu.... GNO! Við sáum líka ýmiskonar eðlur og kamelljón, klifruðum upp um stokka og steina og sáum magnað náttúru.

Næsta stopp var í þjóðgarðinum í Isalo. Einum mest heimsótta þjóðgarði Madagaskar og þar með á uppsprengdu verði fyrir "vazaha", en það erum víst við ríku hvítingjarnir. Við þurftum að borga 25 falt verð miðað við innfædda inn í þennan garð. Þar sáum við tvær lemúrategundir í viðbót. Eina brúna og eina hvíta. Þeir eru ofurindælir þessir apakettir. Við gengum líka að líilli "náttúrulegri sundlaug" í miðjum trópíkölskum gróðri. Þar var ljúft að kæla sig. Leiðin þangað var undurfögur, fögur fjöll - fagur himinn.... Við sáum snák og ýmsar marglitar lirfur og svona skordýr sem líta út eins og greinar. Magnífæd.

Alltént, nú erum við hér á vesturströndinni... Höngum hér í einhvurja daga og förum svo niðrá strönd.

Blóka eflaust meir á morgun eða hinn.

Eilitil ferdafrasogn

2007-01-22T02:47:00.000-08:00

Fianarantsoa lidur bratt undir lok. Holdum afram sudur a boginn a morgun eda hinn.

Her hofum vid hafist litid ad. Sofid mikid og hangid, gengid um borgina og verid ofsott af skolabornum sem vilja selja okkur postkort, en thad er ekki haegt ad kaupa eitt thvi tha neydist madur til ad kaupa af ollum hinum tolf thannig ad eg er farin ad haga mer eins og rik tik og segja nei vid alla.

Her eru einu Evropubuarnir midaldra karlmenn sem lifa her ljufu lifi med ollum litlu vidholdunum sinum. Vid Gulli forum ut ad borda i gaer og thad var krokkt af theim thar. Einkar skondid atvik kom upp thegar ungt par med bakpoka gekk inn a stadinn uppgefid eftir langa ferd. Unga konan var pirrud yfir ad geta hvergi fengid upplysingar um hvar vaeri ad finna laust herbergi. Einn af midaldra kollunum sagdi henni ad hun yrdi bara ad gjora svo vel ad venjast lifinu a Madagaskar, hlutirnir gengju odruvisi fyrir sig en heima hja henni. Thad var vissulega rett hja honum, en thar sem stulkan var pirrud akvad hun barasta ad hella ser yfir kallana og sagdi theim ollum ad skammast sin fyrir ad vera ad hanga tharna og gefa slaema mynd af Vesturlandabuum. Thetta var indaelt. Pirringur getur verid indaelisfyrirbaeri.

Annars virdast allir vera bunir ad taka ut sinn skammt af pirringi. Hjukkett madur, eg helt ad eg vaeri eitthvad oedlileg ad vera alltaf svona pirrud. En Gulli er buinn ad tala yfir hausamotunum a hjolavagna gaurum sem aetludu ad lata okkur borga alltof mikid, og Marvin og Nila eru ad fara yfir um af allri athyglinni sem vid faum. AE, en ljuft ad pirrast svoldid saman! Tho ad her se allt fagurt og spennandi er ekki audvelt ad vera med kroniskt samviskubit yfir ad eiga moguleika a ad ferdast yfir jordina til thess ad hanga herna i tveggja manada frii a medan folk a her margt ekki bot fyrir rassinn a ser (i bokstaflegri merkingu), og ser okkur ekki sem manneskjur heldur sem sedlabunt.... ARRRRRGH

Fyrir ykkur sem vilja fylgja ferd okkar eftir a korti tha hofum vid nu ferdast i thessari rod:
Tamatave (Toamasina) - Mahanoro - Nosy Varika - Mananjary - Manakara - Fianarantsoa og holdum nu afram i att ad Tulear a vestustrondinni.

Ferdin med batnum fra Nosy Varika til Mananjary var undurfogur. A einum stad opnadist skipaskurdurinn ut i sjo og baturinn okkar ruggadi til og fra i oldunum. Thad var unadslegt. Vid sigldum fram hja fjoldamorgum smathorpum thar sem faklaett folk horfdi a okkur fra strondinni. Vid maettum baedi korlum og konum og heilu fjolskyldunum sem reru um skurdinn a eintrjaningum og pirrudust ut i motorbatinn okkar fyrir ad hvolfa theim naestum thvi. Husin tharna nidurfra voru oll ur tre med palmablodum fyrir thak. Her uppi eru husin ur leir.

Mananjary var indaelisbaer vid Indlandshaf thar sem fiskimenn reru ut a oldurnar a eintrjaningum med netin sin og tryllt born leku vid okkur a strondinni. Thar fengum vid lika godan mat og eg let fletta har mitt ad haetti madagaskiskra kvenna. Eg komst tho ad thvi ad thad er erfitt fyrir litla hvita stulku eins og mig ad lita ut eins og annad en litil reifaragella med svona hargreidslu. En eg er samt odla toff og margir hrosa mer fyrir fagrar flettur.

Vid komumst liklega ekki aftur a netid fyrr en i Tulear sem verdur liklega eftir um thad bil viku.

Sael ad sinni gott folk.